| Unutmak Tükenmektir
! |
TAHSİN PEHLİVANOĞLU
1997 nin Mart ayının ortalarıydı. Yoğun bir gezi proğramı dolayısıyla ağır bir çalışma ortamındaydık... Kahramanmaraş ve Kayseri tarafına gidecek ve 21 Mart'ta nevruz bayramı için Kars'ta olacaktık peşine de Almanya seyahatimiz vardı... Akşam Keçiören belediyesine ait Halil İbrahim sofrasında TİSAV ' ın yemeğinden çıkmış eve giderken Konya yolu Or-an şehir kavşağında bana seslenerek:
-Tahsin , dönün oğlum Ahmed Kayhan Hazretlerinin evine gidiyoruz, dedi...
Ahmed Kayhan isimli zat Ankara'da yaşayan büyük bir veli, bir Allah dostuydu... Başbuğ zaman zaman o nu ziyaret eder bu piri fani ile muhabbetten çok haz alırdı...
Mamak semtinde bulunan eve geldik...Ahmed Kayhan Hazretleri'nin ayağı kırık olduğundan platin takılmıştı ve bu zor vaziyette kapıya kadar gelip Başbuğa ,
-Türkeş hoş geldin diyerek hararetle sarıldı... Biz çaylarımızı içtik... Ahmed Kayhan Hazretleri önündeki çayın yarısını içmiş diğer yarısını elinde sallayarak sohbete devam ediyordu...Daha sonra elindeki yarım bardak çayıda Başbuğa ikram ederek,
-Türkeş buyur bunu da iç , dedi... Başbuğumda aldı ve zaten soğumuş olan çayı bir yudumda içti... On onbeş dakika daha oturduktan sonra Ahmed Kayhan efendi:
-Türkeş kalk git istirahat et yorgunsun , dedi...Bunun üzerine Başbuğ:
-Peki şıhım dedi ve hayırlı akşamlar dileyerek Ahmed Kayhan efendiye sırtını dönmeden geri geri çıkış kapısına kadar geldik...Ayakkablarını giyip evin kapısına çıktığı anda Ahmed Kayhan efendi Başbuğuma seslenerek:
-Türkeş hakkını helal et de öyle git , dedi... Bunun üzerine Başbuğ:
-Hakkım helal olsun şıhım , sende hakkını helal et , dedi ve Ahmed Kayhan efendi üç defa Helalı hoş olsun dedi ve biz evden ayrıldık arabaya binerken :
-Başbuğum , Ahmed Kayhan efendinin dedikleri beni ürpetti , dediğimde..
-Ürperme oğlum onlar Allah dostudur ne dediğini bilir , Allah büyüktür dedi...
Bu olaydan onbeş gün sonra Başbuğum vefat etti... Sekiz nisan 1997 günü Merhum Başbuğumu defnettikten sonra , Ahmed Kayhan efendinin evine gittim...Beni görünce ağlamaya başladı...Biraz oturduktan sonra :
-Şıhım onbeş gün önce Başbuğumla geldiğimizde bir saati aşkın bir zaman yanınızda oturduk ... Kalkarken helallaşmadınızda tekrar kapıdan çevirip helalleştiniz...Bu neydi ? diye sorduğumda...
-Evladım o an Türkeş'i bir daha göremeyecekmiş gibi bir hisse kapıldım ama ben mi öleceğim , Türkeş'mi ölecek bunu bilemezdim o sebepten ona bir daha sarıldım , dedi...
Ben bu gönül erinin yanından ayrılıp giderken , Ankara semaları sanki matem şiirleri okuyordu...
Kısa bir müddet sonra bu zatta Rahmeti Rahmana kavuşacak ve bu fani alemden göçüp gidecekti...
Ahmed Kayhan Hazretleri
 |
| Can Verenler... |